There we go - #1 De Wortel en De Wolk
Hé hoi, wat leuk dat je je hebt ingeschreven voor mijn nieuwsbrief! Ik kan van alles zeggen over het waarom achter deze nieuwsbrief en misschien doe ik dat nog wel een keer maar laten we vooral gewoon beginnen.
De chauffeurVorige week ging ik naar de kapper in Amsterdam. Mijn moeder kon me brengen (ik rij zelf nog niet graag in teveel drukte) en voor de terugweg had ik een taxi geregeld. Geen gewone taxi, nee, aanvullend openbaar vervoer (AOV), voor mensen met een beperking zodat ze zich makkelijker kunnen verplaatsen. Het is altijd de vraag wie je als chauffeur krijgt, er komt van alles langs maar deze ritjes zijn elke keer weer de meest eerlijke kijk de samenleving in. Een van mijn eerste ritjes jaren geleden was met een Surinaamse chauffeur die mij met Nina Simone op volume maximaal op kwam halen en mij op het hart drukte dat naar Tony Robbins luisteren zijn leven gered. Dan was er de Noord Hollandse die scheldend en scheurend van klant naar klant reed en ook nog wel eens een stoepje meepakte. Een uitzondering, zoals zij reed. Ze was duidelijk afwezig geweest op de cursusdag ‘hoe-om-te-gaan-met-verschillende-soorten-beperkingen’. Ik was kotsmisselijk en totaal overprikkeld. Dan was er de jonge man die door zijn ADHD zijn kantoorbaan had moeten opgeven en nu toch echt te weinig verdiende met deze baan maar toch bleef plakken. Een middelbare man die mij wilde overtuigen dat klimaatverandering niet echt plaatsvond en juist voor de toekomst van zijn kleinkinderen op de PVV wilde stemmen. En een bijzonder stel, dat allebei al jaren voor de taxi reed. Zij was elke nacht wakker vanaf 3 uur sinds haar kanker (inmiddels schoon) en beide zaten vol tattoos en hun handen bezaaid met grote, zilveren ringen vol draken en slangen. Het waren lopende, nou ja rijdende, kunstwerken. Grappig genoeg zijn het heel vaak “echte Amsterdammers” op de taxi (als je opa en oma er geboren zijn ben je een Amsterdammer, leerde iemand mij) en waar vind je die nou nog? Veel dus ook in de Zaanstreek, waar ze regelmatig naartoe zijn verhuisd. De voorlopers van de lichting Amsterdammers die naar Almere ging, zeg maar. En vorige week zat ik dus weer sinds ruim een jaar in de taxi, ik ging op pad! Vijf maanden daarvoor was mijn dochter geboren en ik was vooral veel thuis geweest. Maar omdat ik inmiddels dusdanig op een Kelly Family lid leek, stond de kapper met prioriteit als eerste uitje gepland. En dit keer werd ik gereden door een enthousiaste rasondernemer, hij kwam van origine uit Marokko (uit een regio waar ook 140 Joodse nederzettingen waren, zo leerde hij mij) en ik schat hem rond de 60 jaar. Hij pikte me op de hoek van de Elandsgracht, waar het stampvol was vanwege ADE, dus hij gebaarde me vriendelijk voorin te gaan zitten om het tempo erin te houden. Dat wil ik meestal juist níet want dan voel ik me gedwongen om te interacteren. Ik ga liever achterin zitten met mijn koptelefoon op, om bij te komen van mijn activiteit in De Grote Stad. Maar er stond een rij taxi’s achter ons dus ik stapte vlug in. Aangezien ik nóg ongemakkelijker word van de hele rit stil voor me uit staren terwijl ik naast de chauffeur zit, begon het gesprek alsnog… De chauffeur had ooit een grote bazaar gehad in Bos en Lommer, welke hij succesvol had verkocht en vervolgens had hij een reisbureau opgezet, wat jarenlang goed ging. Hij vertelde dat hij de eerste coronagolf had kunnen opvangen, het bij de tweede lastiger werd en bij de derde was het klaar. Met enige trots zei hij dat het nu dus de eerste keer was in zijn leven dat hij salaris ontving van een werkgever. Maar hij was er niet treurig om, hij had alweer allemaal nieuwe dingen bedacht. Onder andere hielp hij de taxi om te kijken hoe ze bedlegerige mensen met een verlamming richting Schiphol konden vervoeren, en of ze deze dienst konden toevoegen aan hun pakket. Ik vond het zo ontzettend lief dat deze man zich hier mee bezig hield. Vaak komt de beweging uit de hoek van mensen die een ziek familielid of gezinslid hebben maar hij vond dat deze mensen net zo goed recht hadden op een bijzondere ervaring in het buitenland. Ik kon het niet meer met hem eens zijn. We kletsten verder (er zat al vanaf het begin een stilzwijgend koppel op de achterbank maar die bleven… stil) en we kwamen op een grote gedeelde liefde, planten. Hij had twee moestuinen op verschillende volkstuinencomplexen en verbouwde er van alles en experimenteerde graag. Zo had hij dit jaar pinda’s uitgeprobeerd (en ze waren gelukt!) en net een amandelboom geplant. Sinds kort zat zijn broer ook bij hem op het complex, het tuinieren hielp hem vooral bij zijn mentale problemen. We waren het over eens dat tuinieren een zeer bijzondere werking heeft op het welzijn van de mens. Hij vertelde dat er net een pompoenwedstrijd was geweest op een van de volkstuinen en dat zijn buurman die had gewonnen. (Zijn vrouw en hij gebruikte de pompoen trouwens niet voor pompoensoep zoals wij Nederlanders dat vaak doen maar voor in de couscous). De ondernemer in hem wilde graag weten hoe het kon dat de pompoen van zijn buurman zo aanzienlijk groot was geworden. De buurman verklapte dat hij alle opkomende bloemen had afgeknipt zodat de voedingstoffen het hele jaar naar die éne pompoen waren gegaan. En toen de buurman hem een stuk pompoen aanbood, sloeg hij deze beleefd af, “mag ik misschien in plaats daarvan één van de zaadjes?”
X Philippine
Altijd leuk om je gedachten te horen en voel je vrij de niewsbrief te delen.
|
