"I have a body of work", zei mijn partner vanmorgen. Dit bedoelde hij letterlijk. Hij loopt marathons en steekt veel tijd en moeite in het met enig plezier kunnen uitlopen van die beruchte afstand. Ik moest glimlachen, want hij had gelijk: zijn lichaam is ook een body of work. Is het dan niet ook een oeuvre? En laten we niet allemaal aan het eind van ons leven een body én work achter?
Ik dook er even in.
In de wereld van de kunsten verwijst body of work (ook wel oeuvre genoemd) naar het complete, samenhangende geheel van alle werken van een kunstenaar. Kenmerkend voor een body of work is dat het een bepaalde stijl en ontwikkeling over tijd laat zien en bovendien een eenheid vormt, bijvoorbeeld op basis van thematiek.
Body of work is terug te leiden naar 'corpus' (Latijn voor 'lichaam'), terwijl oeuvre komt van 'opus' en 'operari' (Latijn voor 'werk' en 'werken'). De eerste definitie gaat dus meer over de fysieke uitkomst, het gemaakte werk. De tweede definitie legt de nadruk op de moeite die de kunstenaar erin stopt: alle bloed, zweet en tranen.
Voor normale mensen zoals jij en ik biedt dit ook twee perspectieven om naar ons eigen leven te kijken. Focussen we vooral op zichtbaar resultaat, of heeft de weg ernaartoe ook waarde?
Ik heb de afgelopen periode vooral 'operari' omarmd, de moeite gaf me meer voldoening dan het resultaat, want dat laatste liet soms erg lang op zich wachten. Ik heb namelijk een tijd niet kunnen werken in de traditionele zin, maar was wel druk met herstelwerkzaamheden. Misschien is dit wat ik vandaag wil zeggen: het leven kent tijden van body en tijden van work. Wanneer het je lukt beide op waarde te schatten, ervaar je minder tegenwind.
Liefs,
Barbara
⭣ Dit werk van Klaas Gubbels heeft voor mij body en work. De body is duidelijk wel eens in stukken uiteengevallen, maar heeft zich door work weer tot een geheel weten te vormen.
|
